Nöldurseggurinn

Að læra að 2+3=4 en segja svo 2+2= 5 á prófinu

2006-05-29T05:28:00.000-07:00

Landsvirkjun hlýtur að fá falleinkun, annað hvort í siðferði eða hlustun. Hún hefur nýlokið við að verðlauna nokkra krakka fyrir verkefni um orkumál- og umhverfismál með því að leyfa þeim að horfa á forseta lýðveldisins kúka á sig í stöðvarhúsi Kárahnjúkavirkjunar. Landsvirkjun virðist hafa gætt hlutleysis þegar hún valdi verkefnin og má virða hana fyrir það. Hitt er annað mál að annað hvort hafa aðstandendur kepninnar og framkvæmdarinnar (þar með talið forsetinn) ekki lesið verkefnin eða þá hitt (sem mér þykir nú ívið líklegra) að þeim standi nákvæmlega á sama og hafi tekið þá meðvituðu ákvörðun að gefa lífríki jarðar fingurinn (nú eða byssustinginn, svo við notum meira viðeigandi líkingu).

Hér byrti ég verkefni Guðrúnar Ólafsdóttur og Sindra Snæs Einarssonar:

http://www.lv.is/files/mov/kar/Verk_GS/index.htm

Þau kepptu í eldri flokknum og þótt einstaka galla megi finna á verkefninu er það afar vel unnið. Ég vek sérstaka athyggli á skrifum þeirra um Kárahnjúkavirkjun.

Frá því síðast...

2006-05-29T04:51:00.000-07:00

Mótmælin/Partíið sem var auglýst á Baráttu fór fram á settum degi þann 15. maí og gekk vonum framar. Um 40 manns mættu og flestir voru mjög lengi. Það var góður stígandi í þessu hjá okkur. Græjurnar voru komnar á sinn stað upp úr 15:00 og þá hófst góður tónlistarflutningur.
Ég þekkti ekki helminginn af þeim sem mættu en þar mátti greina: ungrótarunglinga, snarrótarfólk, stúdenta, mentskælinga og hina og þessa róttæklinga. MFÍK konur mættu með sína borða og því var góð aldursdreifing og mikil stemning. Mótmælin stóðu, eins og auglýst hafði verið klukkustundum saman og þegar við tókum að hvetja bílstjóra sem keyrðu hjá til að flauta tóku þeir undir í hundraða tali.

Þessi mótmæli voru þó aðeins lítið partí miðað við gönguna sem farin var þann 27. maí. Þá flyktust þúsundir manna á Hlemm til þess að mótmæla umhverfis- og iðnaðarstefnu ríkisstjórnarinnar. Þaðan var gengið niður á Austurvöll og minnist ég þess ekki að hafa fyrr séð slíkan fjölda í kröfugöngu með berum augum. Það sá ekki enda á milli, hvar sem maður stóð. Liti maður aftur fyrir sig í bankastrætinu sá maður ekkert nema endalausa röð af fólki þar til hún hvarf inn á laugarveginn og liti maður fram fyrir sig sá maður flauminn beygja inn á Austurvöll (ekki hefði ég viljað vera í bíl á leið út lækjargötu).
Eins og búast mátti við brást RÚV skyldu sinni sem fjölmiðill og fannst það ekki fréttnæmt að svo góð þáttaka hefði náðst á sjálfan kjördag! Ég ætla að þetta hafi verið með allra stærstu umhverfisverndarmótmælum í Íslandssögunni.

Sveiattan!!!

Frjáls fjölmiðlun hvað???!!!!

www.baratta.blogdrive.com

2006-05-08T07:08:00.000-07:00

Ég og vinur minn höfum nú opnað vefsíðu til að auglýsa mótmæli og aðrar uppákomur tengdum byltingunni. Hún heitir Barátta og þar eru nú auglýst mótmæli og partí þann 15 maí við Nordica Hotel.

Endilega kíkið á síðuna. Okkur vantar mikla hjálp við skipulagningu og framkvæmd þessara mótmæla.

Svo er um að gera að draga alla sem maður þekkir á þessa skemtilegu uppákomu. Við verðum með mat, tónlist, gjörninga og mikinn, mikinn hávaða. Fjörið byrjar með morgunfundi og árbít klukkan 8 (við hótelið) og endar um kvöldið (uppúr sjö) þegar ráðstefnugestir verða búnir með kveðjukokteilana sína.

Þetta verður gaman.

Fjallganga

2006-04-21T04:42:00.000-07:00

Það var ekki nærri því eins erfitt og ég hafði ætlað að byrja á ný í skólanum. Ég ljómaði allur á miðvikudaginn og í gær, sumardaginn fyrsta, gekk ég á Esjuna ásamt tveimur gaurum. Ég stakk þá af miðja leið í snjólínu (sem sagt þegar fjórðungur leiðarinnar var að baki). Bjarni Gaukur hafði sagt okkur að fara ekki upp fyrir snólínu en að sjálfsögðu óhlíðnaðist ég og gekk alla leið á tindinn. Síðasti spölurinn var svolítið erfiður (pínulítið ógnvekjandi) þar til ég fann keðjuna sem hægt er að styðja sig við síðustu Þar ráfað ég um í snjóauðn og dauðaþögn. Eina lífið sem þarna mátti greina voru deyjandi flugur.
Ég gekk yfir auðnina þar til ég sá yfir fjallið niður í dal ég át epli og ákvað að ganga niður dalinn. Þar sem ég var voru miklar snjóhengjur sem ég þorði ekki að reyna við, svo ég gekk yfir á næsta tind þar sem ég fann þolanlegri slóð niður. Það var solítið spennandi að fikra sig niður fyrstu 20 metrana í ísingunni.

Á leiðinni upp hafði ég séð að minnsta kosti eina rjúpu. Á leiðinni niður sá ég að minnsta kosti þrjár. Ég skil ekki menn sem fá eitthvað karlmennskukikk útúr því að plaffa á þennan sakleysingja sem aulast fyrir lappirnar á manni ropar framan í mann og flígur burt með álíka gný og tveggja skrúfu þyrilvængja.

Ég gekk út dal aftan við Esjuna þar til ég kom að þjóðbraut 1 og krækti í far heim.

Gangan tók um það bil 4 tíma.

Urr!!

2006-04-18T17:25:00.000-07:00

Mikið er ég í vondu skapi í kvöld. Ég á að fara í skólann á morgun og ég er ekki ánægður með það. Mér líður illa í geðvonskunni. Ég er pirraður, reiður og bitur. Ég er í fílu, með bauga og rauðþrútin augu, skeifu og illskulegt augnaráð.

Á morgun ætla ég að gera eitthvað reglulega ljótt (múhahaha).

ARG!

Eitt og annað

2006-04-03T01:26:00.000-07:00

Vinkuonur mínar búsettar í danaveldi koma heim í vikunni. Það var nú gaman.

---

Vésteinn Valgarðsson hefur lýst yfir vonbrygðum yfir að hafa ekki verið boðinn á leiðinlegasta fyllerí þessa árs. Ég býð honum hér með að drekka við mig dús ellegar taka afleiðingunum og sæta árásarstríði.

---

Mig klæar í lærinu, er að spá í að klóra mér.

---

Strákur sem er með mér í nokkrum tímum stefnir á frama í lögreglunni. Ég veit fyrir víst að þetta er ágætasta sál og því þykir mér sárt að vita til þess að hann verði orðinn samviskulaus mótmælabani innan fárra ára. Ég hef sjálfur séð hvernig ferlið gengur fyrir sig:

Stig eitt: Viðkunnanlegur mentaskólastrákur lyftir og safnar vöðvum. Hann hugsar mikið um að líta vel út og hugsar talar og hagar sér eins og mattsjó. Enn eru neikvæðu lögreglumerkin ekki komin fram. Hann sér t.d. enn sóma sinn í því að aðstoða vini sína, getur ennþá brosað án þess að skammast sín, er ennþá mannlegur í viðmóti...

Stig tvö: Viðkomandi skráir sig í lögregluskólann. Og þreytir inntökupróf, til allrar óhamingju nær hann því.

Stig þrjú: Viðkomandi gerist vélrænt illmenni. Hann hættir að hugsa sjálfstætt. Siðferði miðast við laganna bókstaf þar sem allt sem er leifilegt með lögum er rétt og gott og allt sem er bannað er illt og ósiðferðilegt. Viðkomandi hættir endanlega að brosa og mannleg gæska, liðlegheit, hlílegt viðmót og annað fíkur út um gluggann. Viðkomandi fær þá flugu í hausinn að stelpur dáist að búningnum hans og að hann sé ómótstæðilegur, karlmannlegur og valdamikill. Ekkert er skemtilegra en að standa heiðursvörð, syngja í lögreglukórnum eða koma fram sem fulltrúi lögreglunnar að öðru leiti.

Stig fjögur: Viðkomandi gerist lögreglumaður. Hér getur margt gerst.

1: Ef allt fer á versta veg nær hann því markmiði sínu að komast í sérsveitina og verður hrotti í samfestingi sem dílar við stórhættuleg mál svo sem umhverfisverndarsinna sem hlekkja sig við vinnuvélar og sitja um skrifstofur.

2: Hann gerist mótorhjólalögga. Þá getur hann (við hátíðleg tækifæri, svo sem 17 júní eða á mótmælum gegn stríði) notið þess að sitja á mótorhjóli með hjálm á höfði og sólgleraugu á trýninu úti á miðjum gatnamótum. Það kostulegasta við þessa gerð lögreglumanna er að fæstir þeirra virðast vera í kjörþyngd. Þetta bæta þeir upp með hinum flottu gulsvörtu búningum. Sem eru þétt sniðnir yfir ístruna.

3: Hann kemst í fíknó. Þessi gerð lögreglumanna er sérstaklega mikið á móti frelsi einstaklingsins til þess að nota frítíma sinn í að láta sér líða vel. Vellíðan á eins og allir vita að felast í íþróttaiðkun.

4: Hann kemst hvorki lönd né strönd, en fær allavega flottan búning og getur látið eins og hann sé einn af strákunum þegar hann lendir í útkalli með sérsveitinni.

---

Mikið ofboðslega er kristni annars ömurleg trúarafstaða. Ég neyðist víst til þess að skrifa sérfærslu um það þegar ég kem heim.

Lífið

2006-03-25T03:11:00.001-08:00

Í gærkvöldi gerði ég heiðarlega tilraun til þess að fara út á lífið. Það var nú gaman.

Ég byrjaði kvöldið á því að tölta með vini mínum inn á subbulegt rónaspilavíti þar sem við keyptum okkur bjór og settumst í það horn sem minnst umferð var um. Þetta var annar tveggja toppa á kvöldinu, líklega af því að við vorum einir og gátum talað saman á hrokafullum nótum og klórað okkur gáfulega í skeggbroddunum. Slíkar viðræður eru frábær vetvangur fyrir sófakommúnisma, en af hverju í ósköpunum við urðum endilega að sitja inni á þessum leiðindastað þar sem óþolandi popptónlist glumdi í eyrunum og bjórinn var fjórfalt dýrari en heima hjá okkur, er ofar mínum skilningi.

Hafandi suplað fyrsta skamt kvöldsins af deyfilyfjum hefði maður ætlað að nú kæmist hreyfing á hlutina, en það sýnir kanski best fáfræði mína og barnaskap. Um 11 leitið reyndum við að skemta okkur á nýjum stað en þar þótti ég of ungur og var meinaður aðgangur. Ég ráfaði um Laugaveginn, svona eins og fólk gerir þegar er reglulega gaman hjá því, og eftir að þau hin höfðu skellt í sig einu glasinu enn af gleðigjafa ráfuðum ég og fyrr nefndur vinur minn niður á samlokustað þar sem við tróðum í andlitið á okkur. Þetta var seinni toppur kvöldsins af tveimur ástæðum: Þarna var hægt að tala saman, og maturinn bragðaðist betur en aðrar veitingarnar kvöldsins.

Framhald...

Lífið, framhald

2006-03-25T03:11:00.000-08:00

Því næst tróðum við okkur inn á enn einn „skemti“staðinn. Ég hef ekki oft komið inn í þá holu, en ég er að sannfærast um það að með einhverjum dularfullum hætti tekst þessum bar að gera bæði tónlist og fólk leiðinlegra en það í raun og veru er. Þessi staður átti ekki skilið að taka þátt í að eyðileggja í okkur lifrarnar svo að við freistuðum gæfunnar á enn einni knæpunni. Síðustu 2 tímar kvöldsins voru raunar nokkuð áhugaverðir. Ég fylgdist með því hvernig hinn almenni fáviti skemtir sér, en það viðist felast í því að haga sér eins og það sem hann er í takt við hver þau óhljóð sem hljómsveitinni dettur í hug að nauðga honum með. Lífsspeki djammaranna virðist vera á þá leið að orð séu óþörf þegar maður hefur það skemtilegt. Blessunarlega voru hnakkar í hverfandi minnihluta þarna inni en í þeirra stað mátti sjá önnur félagsfræðileg viðundur því að meirihluti þeirra sem þarna sólunduðu lífi sínu voru komnir vel á aldur en fannst þeir vera 14 ára af því að það var svo gaman þarna, eins og ég hef margoft vikið að.

Síðasta trompið á hendi mér féll þegar vinalegur dyravörður neytaði mér um að koma aftur inn á barinn, líklega eftir að hafa séð mig staupa mig á eigin viskíi úti fyrir.

Ég drattaðist heim glaður og ánægður. Ég tel mig hafa upplifað alla helstu kosti þessa lífs og hef því ákveðið að sitja hjá í kvöld, en þá ætla vinir mínir að ganga aftur.

Í dag...

2006-03-21T12:01:00.000-08:00

Ég vaknaði upp frá pólitísku draumamóki við það að mamma gólaði upp yfir sig að við yr„ÐUM AÐ FARA!!!“

Ég píndi mig hetjulega í eðlisfræði og sálfræði en slapp við spænsku vegna þess að í dag fór fyrsti hópurinn í skelfilegt munnlegt próf. Hræðilegu fréttirnar eru að á morgun kemur að mér.

Eftir skóla fór ég í Þjóðleikhúsið og sótti miða. Í næstu viku verður örleikrit eftir mig flutt af leiklistarnemum meðal annara verka.

Svo ég segi aðeins frá mótmælunum á Laugardaginn, þá voru þau fámenn og lágvær, enda ekki nema von þegar minnst er smáræðis eins og yfirlýsingu árásarstríð Íslands á hendur þjóð sem ekki ógnar Íslandi. Hér eru annars myndir af þessari samkomu.

http://fridur.is/wp-content/myndir/18__mars_2006_024.jpg
http://fridur.is/wp-content/myndir/18__mars_2006_028.jpg
http://fridur.is/wp-content/myndir/18__mars_2006_033.jpg
http://fridur.is/wp-content/myndir/18__mars_2006_038.jpg
http://fridur.is/wp-content/myndir/18__mars_2006_047.jpg

ÞRJÚ SMÁNARLEG ÁR

2006-03-18T02:31:00.000-08:00

Í dag eru liðin þrjú ár frá því að Ísland, BNA, Bretland, Spánn og fleiri lönd réðust inn í Írak og hófu þar fjöldamorð í þágu heimsvaldastefnu Vesturlanda. Allir þeir sem vinna að því að taka saman tölur um mannfall eru sammála um að tugþúsundir Írakskra borgara hafi fallið nú þegar. Jafnvel Iraqi Bodycount, sem hefur tölur sínar fyrst og fremst frá mainstream-fjölmiðlum og telur ekki með fallna hryðjuverkamenn (sem mér og fleirum þætti í mörgum tilfellum réttara að kalla skæruliða) með.

Ég skammast mín fyrir það að tilheyra þessari þjóð, sem líður siðblindum stríðsherra með tæplega 10% fylgi á landsvísu, að sitja sem forsætisráðherra. Ég skammast mín fyrir það að hér skuli andspyrna gegn árásarstríði, umhverfisspjöllum og slöku lýðræði ekki einu sinni vera til staðar. Flest mótmæli sem ég hef sótt minna meir á sambland af saumaklúbbi eða leiðinlegri erfidrykkju en blóðheitar kröfugöngur.

Ég skammast mín fyrir hönd síðustu tveggja kynslóða, sem hafa falboðið sig BNAher (sem varla hefur mætt teljanlegri andspyrnu á Íslandi síðan 1949), og liggja nú á bæn um að hann haldi áfram að sjá þeim fyrir molum af borði stríðsmaskínunnar vestanhafs.

Ég skammast mín fyrir að fólk skuli líta svo á að það þurfi sérstaka dagssetningu til að mótmæla því sem því finnst rangt, í stað þess að gera það bara af krafti, hvenær sem færi gefst, allt árið um kring.

Ég held þessari predikun áfram eftir nokkra tíma. Þarf að drífa mig niður á Ingólfstorg að hitta alla sófakommana þar og hlusta á hvað þeir eru fúlir - einu sinni á ári.

Heimsókn í illvirkjun

2006-03-12T16:15:00.000-08:00

Ég og nokkrir tugir annara róttækra umhverfisverndarsinna heimsóttum höfuðstöðvar Landsvirkjunar á fimtudaginn. Þar héldum við uppi hávaðasömum mótmælum gegn stóriðju og rafveitu til stóriðju. Við spiluðum af hjartans list á gítar, trommur, potta, pönnur, gong, dómaraflautur og allann andskotann annan auk þess að syngja Illvirkjunarlagið og öskra slagorð.

Illvirkjunarlagið:

Illvirkjun við álbræðsluna stóð
Fallera!
Orku á lágu verði í hana tróð
Fallera!
Augun lýstu af hreinni græðgisglóð
Fallera!
Gróf hún undan landi voru og þjóð
Fallera!

Lögregla var kvödd til en yfirgaf svæðið þar sem henni er óheimilt að beita mótmælendur fautaskap í opinberum byggingum. Hún var hins vegar ekki af baki dottin, heldur mætti óeinkennisklædd og tók af okkur myndir úr sportbíl.

Mótmælin heppnuðust í alla staði vel. Við héldum uppi kröftugum látum í rúma klukkustund en fórum á slaginu fimm, en við stóðum í þeirri meiningu að þá lokuðu skrifstofur Illvirkjunar.

Daginn mættu tæplega 10 mótmælendur aftur til leiks en þá var móttakan einhverra hluta vegna lokuð og enga afgreiðslu að fá. Kynningarstjóri Illvirkjunar tilkynnti okkur að móttökunni væri alltaf lokað kl. fjögur (við mættum um fjögurleitið daginn áður) en henni hefði verið haldið opinni vegna heimsóknar okkar daginn áður (skrítið, það er eins og mig minni að milli 4 og 5 hafi fólk komið í viðskiptaerindum þann dag).

Rúv fjallaði um mótmælin í 10 sekúndna innskoti í fréttirnar og Blaðið og Mogginn byrtu sömuleiðis smá klausur.

Vantar dúkkur!!

2006-03-11T17:52:00.000-08:00

Hér með lýsi ég eftir dúkkum. Mig vantar mikið af dúkkum í pólitískan gjörning. Dúkkurnar mega ekki vera barbí eða aksjón man. Þær verða að vera nokkurn veginn humaniod, svona eins og Beibíborn eða eitthvað álíka.

Mig vantar mikið af ókeipis dúkkum og ÞAÐ STRAX!!!

Hver sá sem getur hjálpað mér er beiðin/n um að hafa samband við mig, eða skila dúkkum inn í lokuðum plastpoka merktum „Dúkka“ í Snarrót (Laugarvegur 21, kjallari Kaffi Hljómalindar).

Andóf 2

2006-03-02T13:27:00.000-08:00

Í morgun var tekið viðtal við mig á Fréttavakt NFS.

Viðtalið má sjá án þess að horfa á allan þáttinn með því að draga bóluna fyrir neðan myndina til hægri og stoppa þegar klukkan fyrir ofan sýnir 02:12

Ég vil lýsa stuðningi við þá hugrökku einstaklinga á Norður- og Austurlandi sem undanfarið hafa látið í sér heyra. Megi raddir þeirra hljóma áfram og megi stuðningur við þær vaxa. Ég hvet ykkur öll sem viljið sýna þeim, okkur og náttúrunni samhug í verki sem orði að grípa sjálf til aðgerða. Allt andóf skiptir máli. Það má mótmæla með táknrænum gjörningum, veifa borðum og skiltum, syngja söngva, fjalla um þetta í skrifum (í opinberum fjölmiðlum og á netinu) og í raun gildir aðalega að láta hugmyndaflugið ráða för.

Friðsamlegar, beinar aðgerðir þurfa ekki að vera leiðinlegar, lágværar eða áhrifalitlar. Maður þarf ekki að biðja um leyfi fyrir þeim fyrirfram og ekki að færa sig þegar manni er skipað svo fyrir.

Áhrif lögreglu á störf umhverfissinna héðan af verða hverfandi. Við gerum okkur grein fyrir því að hér gilda sömu lögmál og í þjóðfrelsishreyfingum Afríku. Ef árangur á að nást verður að beita því vopni sem við eigum sterkast, en það er neiyrði okkar. Við stöndum þegar okkur er sagt að sitja, sitjum þegar okkur er sagt að standa, þegjum þegar okkur er sagt að tala, og tölum þegar okkur er sagt að þegja.

Andóf

2006-03-02T13:05:00.000-08:00

Í gær lýsti ALCOA því yfir að fyrirtækið væri spennt fyrir því að skoða möguleika á að reisa álver á Bakka við Húsavík. Þetta var kunngjört í New York, og þótti mörgum það undarleg ráðstöfun miðað við ''vinsældir'' ALCOA á Íslandi. Sumir hafa leitt að því líkum að vilji þeirra til að hlusta á mótmæli á götum úti og velta sér upp úr skyri sé minni en viljinn til að nauðga landi voru og þjóð. Ekki varð þeim þó algerlega kápan úr því klæðinu því að skaðinn var þegar skeður hér heima fyrir. Við, Ungliðar gegn stóriðju, réðumst inn á skrifstofur þeirra.

Fréttatilkynning okkar var endursögð á baksíðu Moggans, fjallað var um þetta í Fréttablaðinu, og á RÚV. Ítarlegust og best var þó umfjöllun NFS fréttastofunnar, í 18:30 fréttum þetta kvöld.

Einnig má nálgast fréttir um þetta á ensku (þessi síða er lesin víða um heim).
Sjá hér: http://www.savingiceland.org/node/432 og hér: http://www.savingiceland.org/node/431

http://alver.muna.is/

2006-03-01T01:17:00.000-08:00

http://alver.muna.is/

Hér getur fólk skrifað undir kröfugerð um að ekki verði reist álver á Norðurlandi

Ljóðakeppni

2006-03-01T00:54:00.000-08:00

Hér á eftir fer bréf frá nýhil hópnum.

Sælir elskulegir landsmenn, fjölmiðlafígúrur og háæruverðugir leiðtogar íslenskrar menningar! Fyrir skemmstu dreymdi undirritaðan eftirfarandi draum: Á Íslandi var haldin merk og vegleg ljóðasamkeppni og áhugi skáldaþjóðarinnar var brennandi. Úrslitin voru þau að ungur maður í Reykjavík bar sigur úr býtum, eins og sosum gengur og gerist. Það sem var óvenjulegt við sigurinn voru viðbrögð þjóðarinnar, sem voru fram úr öllu hófi neikvæð. Öllum sem lásu ljóðið fannst það ömurlega vont, svo vont var það að því var slegið upp á forsíðu DV: ÖMURLEGT LJÓÐSKÁLD VERÐLAUNAÐ. Myndin af ljóðskáldinu á téðri forsíðu var stór og óskýr; skáldið var með brúnt, þunnt hár niður fyrir eyru og dreymandi augu eins og vera ber, auðsjáanlega illa haldinn af vatnsorkusálsýki. Yfir myndinni mátti lesa ljóðið. Í draumnum sá ég forsíðu DV einungis á fréttavefnum visir.is, og sökum lítillar upplausnar myndarinnar gat ég ekki lesið ljóðið og leystist draumurinn í framhaldinu upp í einn allsherjar eltingaleik frá manni til manns í leit að þessu ljóði sem var svo ömurlegt að ástæða þótti til að skella því fram á forsíðu. En ég gat þó greint að það var 3X4 línur, sem hver var um það bil 15 atkvæði. Þegar ég vaknaði greindi ég herforingjaráði Nýhil frá draumnum og í framhaldinu var tekin ákvörðun um að efna til samkeppni þar sem markmiðið er að skrifa þetta ömurlega ljóð sem mig dreymdi. Ljóðum skal skilað á kolbrunarskald@simnet.is, undir fullu nafni. Ljóðið á þó helst að vera að formi til eins og ljóðið í draumnum, þ.e. þrjú erindi, fjórar línur hvert, og um það bil fimmtán atkvæði hverri línu. Nýhil veitir glæsilega bókagjöf í vinning fyrir ömurlegasta ljóðið. Tekið verður tillit til asnalegra myndlíkinga, klaufalegs orðalags og ósmekklegs umfjöllunarefnis, auk annarra stílbragða ömurðarinnar sem dómnefnd þykir rétt að hafa til viðmiðunar. Skilafrestur er til 8. mars og tilkynnt verður um sigurvegara viku síðar, þann 15. mars Verði þátttaka næg, og berist nóg af nógu ömurlegum ljóðum, kemur til greina að gefa ljóðin út á einn veg eða annan. Okkur hjá Nýhil þætti vænt um ef þú gætir komið þessum upplýsingum á framfæri. F.h. Nýhil, Eiríkur Örn Norðdahl

Lífið í lággróðrinum

2006-02-20T16:41:00.000-08:00

Gekk á Helgafell með skólanum á Laugardaginn. Bróðir minn skutlaði mér og þegar hann sneri við til að aka heim floppaði bílinn og hefur ekki hrokkið í gang síðan.

Litli bróðir drakk afmæliskaffi með okkur hinum í gær og í dag fór ég í skólann og hringspólaði síðan í snarrót til kl 11:30.

Þannig var nú það.

Um gæludýrahald FRAMHALD (helvítis ráter í djöfulsins heitasta andsvíti..nöldur....röfl....hngrirggngnerr...)

2006-02-09T12:05:00.000-08:00

Gott dæmi um þetta eru gæludýrabúðir. Þær versla með dýr eins og matvöru. Mér finnst ömurlegt að vita til þess að kynslóð eftir kynslóð af páfagaukum, rottum, kanínum og öðrum smádýrum séu aldar upp í búrum með það eina takmark í lífinu að vera nokkursskonar stofustáss eigenda sinna. Jafnvel stökkmýs eru hafðar í búrum (stökkmús getur farið 1,5 metra í stökki og hlaupið marga kílómetra á dag. Hún er harðgert og þróttmikið eyðimerkurdýr og ég stórefa að henni finnist gaman að búa í búri sem er 30X30 cm). Fuglar eru vængstífðir frá fæðingu, hundar eru baðaðir með vellyktandi efnum (ímyndið ykkur hvernig það væri að vera með ilmvatn 3.000 sinnum sterkara en við notum), dýr eru ræktuð þar til þau úrkynjast til þess að þjóna dutlungum fegurðarskyns okkar. Ég fíla hunda og ætla mér að eignast hund seinna, en gæludýraiðnaður er einfaldlega of vafasamt fyrirbæri til þess að ég geti skrifað undir hann, og ég býst við því að yrðu skriðdýr leifð sem gæludýr yrðu þau strax hluti af íslenska gæludýraiðnaðinum - þeim sjálfum til mikils ama.

Um gæludýrahald

2006-02-09T12:02:00.000-08:00

Ég vil nú ekki láta af minni margrómuðu hógværð, en ég verð að segja að ég fór á kostum á töflunni (http://taflan.org/viewtopic.php?t=21019&sid=1c944c13a27b2ca8ffe4b5862a4d39ba)fyrir skemmstu. Einhver byrti undirskriftalista fyrir því að þrýst yrði á stjórnvöld að leyfa innflutning ýmissa dýra sem í dag eru ólögleg, svo sem merðir, silkikanínur og skriðdýr ýmisskonar. Þar viðraði ég þessa skoðun mína: Það sem ég hef mestar áhyggjur af er meðferðin á dýrunum. Ég má ekki til þess hugsa að einhverjir fávitar (eða jafnvel ágætlega gefin kjánaprik) eigi dýr sem þeir kunna ekki eða geta ekki að höndlað. Gott dæmi með slönguna hérna áðan. Á hinn bóginn má segja að væri löggjöfin önnur hefði sú slanga (og fleiri dýr) verið flutt löglega inn, og þá hefði eigandinn getað farið með hana til dýralæknis. Eins og ég sagði áður, ég hef áhuga á því að fá góð rök fyrir því að ég ætti að skrifa undir. Góð rök verða fyrst og fremst að sýna fram á að dýrunum gæti liðið vel hér og að þau séu ekki hættuvaldur fyrir umhverfið, önnur dýr eða menn. Hins vegar set ég spurningamerki við gæludýrahald og gæludýrasölu. Núorðið hefur nefnilega skapast kapítalískur iðnaður í kringum gæludýrahald, og kapítalískur iðnaður miðar aðallega að því að græða - óðháð hliðarverkunum. RÁDERINN MINN ER ÓÞOLANDI... FRAMHALDI LOFAÐ.

Hálfdán og manndómurinn

2006-02-03T16:58:00.000-08:00

Manndómur minn fer vaxandi með hverjum deginum.

Skegghárum hefir fjölgað umtalsvert undanfarnar vikur og í gær klippti ég allt skeggið af mér nema hann Hálfdán.

Hálfdán er uppáhalds skeggið mitt. Hann er nefnilega rautt skegghár. Ég gerði mér í fyrstu vonir um að ég yrði rauðskeggjaður með aldrinum, en allt lítur út fyrir að ég verði annað hvort ljós eða skolskeggjaður.

Ojæja, varla tjáir mikið að gráta yfir því.

Annars hafa þroskamerki eins og þau að fíla kaffi einnig látið á sér kræla upp á síðkastið.

Ungrót

2006-01-17T01:17:00.000-08:00

Einhverra hluta vegna sló jólasteikin mig alveg út af laginu og ég hef ekkert bloggað síðan í desember. Hins vegar hef ég tekið að lesa síður annara. Þar á meðal eru síður nokkurra Ungrótarmeðlima og mun ég bæta þeim í tengslasafnið mitt eins fljótt og auðið er (þ.e. þegar ég nenni að reyna að finna út úr því hvernig það er gert).

---

Ungrót hefur annars gert það gott að undanförnu. Þau komust framarlega í fréttayfirlit sjónvarpsstöðvarinnar NFS og fengu nokkurra mínútna umfjöllun eftir að hafa hertekið ráðuneyti viðskipta og iðnaðar í um 45 mínútur. Þar öskruðu þau slagorð í þágu virkjana og þungaiðnaðar og framkölluðu annan viðbjóðslegan hávaða þar til þau yfirgáfu skrifstofuna öll í einu á lokunartíma. Það var áhugavert að fylgjast með því að þegar lögreglan kom hirrtu þau ekki um fyrirmæli hennar, heldur héldu ótrauð áfram þangað til lögreglan gafst upp á að eiga við þau.
Meðmælin skipulögðu þau alfarið sjálf og framkvæmdu þau á eigin forsemdum. Það snertir mig mjög beinlínis að sjá hversu ákveðin þau eru að fræðast og styrkjast á pólitískum vettvangi og þau hafa, sem einstaklingar og hópur, unnið markmist að því að læra um stjórnmál; stefnur og aðferðir á þeim vetvangi. Ég hefði gefið mikið fyrir að komast í svona hóp á grunnskólaárunum.

Ég bind persónulega miklar vonir við þennan hóp og hlakka mikið til næstu ára. Ég spái því að takist þeim að halda starfinu til streytu og koma hópnum á framfæri, þá verði ótrúlega spennandi að fylgjast með næstu kynslóð ungrótarliða. Þegar núverandi Ungrót verður komin upp undir tvítugt verður þarna saman komin á einum stað ómetanlegur sjóður af þekkingu og reynslu sem að yngri krakkar (þeir sem þá munu mynda Ungrót) geta gengið í sér og öðrum til hagsbóta. Unglingar læra stjórnmál af öðrum unglingum.
Þeir sem núna stíga sín fyrstu spor í átt að róttækni 12-15 ára verða orðnir grjótharðir og vel fróðir róttæklingar um tvítugt. Ímyndið ykkur síðan hvernig það verður þegar næsta kynslóð byrjar, með þann grunn sem þau hafa myndað!!

Jólijól

2005-12-26T06:54:00.000-08:00

Jólin koma

2005-12-16T08:45:00.000-08:00

Árstíð ljóss og friðar er gengin í garð. Árstíðin þegar flest sjálfsvíg eru framin, fjárútlán heimilana aukast um skrilljón prósent, böllur börgeisanna tútnar út. Í stuttu máli eru sumsé að koma jól. Eftir aðeins níu daga koma jólin með öllu tilheirandi, og ég er ekki búinn að kaupa eina jólagöf.
Þetta þýðir auðvitað að ég þarf að hunskast niður í kolaport á morgun með takmarkuð seðlabúnt til þess að æða þar um eins og geðsjúklingur.
Um daginn fór ég árangurslaust í svipaðan leiðangur. Þar fann ég hasslón sem mér datt í hug að gæti verið gaman að gefa pabba, en vildi ekki alveg festa kaup strax.

En ég hef líka ánægjulegri fréttir. Ég fékk vinnu hjá Póstinum við að hlaupa í desember. Er það von mín að slík vinna muni skila mér annars vegar auðlegð og hagsæld og hinsvegar úthaldi, krafti, snerpu og línusléttingu. Ég hef í heildina þingst um 5 kíló síðan í sumar en vöðvarnir hafa sennilega lést um svona 15. Um daginn hélt ég að ég hefði þingst um 30 kíló. Ég steig á vigtana hjá afa og ömmu, og las 730 kg (vigtin þeirra er sko með kommu).

---

Annars er alveg með ólíkindum að bylting hafi ekki þegar gengið í garð, ef litið er til yfirlýsts haturs meginþorra Íslendinga til ruslapósts. Sorpið sem ég ber út er alveg með ólíkindum. Í gær komu nokkur t0nn af dreifiritum út í Hafnarfyrði, það voru FIMM aukablöð með Blaðinu. Fólk lætur sér þetta lynda og brosir þegar ég fer hjá, en rökhyggjan segir mér samt að ég eigi alltaf að vera viðbúin því að það sé sprengja í einhverri bréfalúgunni. Af þessu má ráða að annað hvort er hatur manna á ruslapósti bara í nösunum á þeim, eða þá að byltingin er dautt fyrirbæri, fólk lætur nauðga sér með ruslapósti, af hverju ætti það ekki að láta nauðga sér á allan mögulegan annan hátt líka?

---

Félagi minn kom frá útlandi fyrir stuttu. Ætla að heimsækja hann bráðum.

---

Mér voru að berast þær grátlegu fregnir að útgáfu Tæringar verður skotið á frest fram yfir áramót.

Hmm, kanski að ég horfi á fréttir í kvöld.

Ný þekking, Hugleiðing um ofbeldi, Kárahnjúkar

2005-12-05T03:48:00.000-08:00

Hah! Ég hef eftir þriggja ára höfuðverk lært að pósta myndum. SÖKKERS!!!! WHAHAHAHA!!

Myndin í prófílunni minni er af Mau Mau leiðtoganum Dedan Kimathi, þeim síðasta til að nást á Mount Kenya. Eftir aftöku hans og manna hans leið uppreisnin undir lok, en blóðugar aðgerðir þeirra höfðu knúið nýlendustjórnina til þess að gefa eftir gagnvart friðsamari leiðtogum landsins, eins og Jomo Kenyatta, og varð til þess að Kenya hlaut loksins sjálfstæði.

---
Eftirfarandi grein fer kanski ögn út um víðan völl, en ég byrti hana samt.

ATH, breitingar geta orðið án fyrirvara.

Fyrir skemmstu sat ég fund um friðsamlegar aðgerðir gagnvart kynþátta-aðskilnaði, stríði, náttúruspjöllum og öðru óréttlæti. Aðdragandinn að veru minni á þessum fundi var sá að ég heyrði á tal ungrar konu þar sem hún fræddi samnemanda sinn í FB um pólitík. Einhvern veginn sogaðist ég inn í umræðuna.
Þar kom að við tókum að þræta um réttlæti ofbeldis. Persónulega hef ég trú á ofbeldi í ákveðnum aðstæðum. Stundum er það eina svarið sem býðst (sbr. Mau Mau í Kenya, skæruliða í Víetnam, Nihilista í Rússlandi...), en verður ætíð að notast sparlega, varlega og af nákvæmni.
Hún fræddi mig á því að þetta væri vitlaust hjá mér. Hvernig getur fólk fullyrt um jafn flókið og margbreitilegt málefni og ofbeldi? Er póst módernísk gagnrýni og afstæðishyggja í alvöru svo sjaldgæf að fólk leyfi sér einfaldlega að tala svona út um óæðri endann?

Hún benti mér á að Gandhi og King hefðu farið réttu leiðina í sinni baráttu, þ.e.a.s. þeir skipulögðu hreifingar sem beittu borgaralegri óhlýðni. Með því að sýna ofbeldisseggjum ofbeldi fari maður niður á sama plan og þeir og sé því, eins og hún orðaði það „ekkert skárri“. Þessu til stuðnings benti hún á Saving Iceland hópinn sem mótmælti af krafti við Kárahnjúka í sumar. Með „ofbeldi“ sínu eiga þau að hafa skaðað orðstýr umhverfisverndarsinna og lagst jafn lágt og Impregilo. Hvernig hún komst að þessari niðurstöðu er ofar mínum skilningi.
Umrætt ofbeldi fólst í því að stöðva vinnu með friðsömum hætti og sýna merki um friðsamlega andspyrnu. Fólkið hlekkjaði sig við vinnuvélar, klifraði í krönum, virti landamæri vinnusvæðisins að vettugi, flaggaði mótmælaborðum og stóð mótmælastöður. Þessa hegðun er varla hægt að kalla borgaralega óhlýðni vegna þess að með henni er ekki brotið gegn skipunum sem hefta mannréttindi þess sem það gerir („farðu út, þú ert svartur“ „hættu að safna salti, þú ert Indverji“) heldur er brotið gegn réttlætiskennd hans og virðingu fyrir náttúrunni. Kanski að borgaraleg andspyrna sé réttara hugtak.

Umræðan við þessa stúlku fékk mig til þess að hugsa rækilega út í hvað ofbeldi er. Í mínum huga er ofbeldi það að brjóta beint gegn einstaklingi með skilvirkum hætti. Ofbeldið getur verið andlegt, líkamlegt eða hlutlægt.

Andlegt: Persóna viðkomandi er brotin niður. Honum er kennt að hætta að elska sjálfan eða það sem honum þykir vænt um eða er stolltur af. Hann er særður andlega.

Líkamlegt: Líkama viðkomandi misþyrmt með einhverjum hætti.

Hlutlægt: Hlutir sem viðkomandi á og er hændur að er eyðilagir.

Nú gæti einhver stokkið til handa og fóta og skilgreint t.d. pólitísk skemdarverk gagnvart stórfyrirtæki sem ofbeldi. Þetta gera meira að segja all margir. Ég lít ekki svo á. Af hverju ekki?

A: Árásin beinist ekki að einstaklingi. Henni er beint að fyrirtæki sem vinnur eigingjarnt starf sem miðar að því að safna óeðlilega miklum auð á óeðlilega fáar hendur. Í hugum margra á eignarrétturinn sér takmörk og þegar eignir skaða annað fólk eiga eigendur þeirra ekki lengur rétt á þeim. T.d. væri rétt að taka hund af manneskju sem þjálfar hunda til að bíta.
Impregilo er gott dæmi um slíkan hund. Hann þröngvar sér inn í lönd annara, spillir valdastéttinni og étur upp landið í von um skjótfenginn gróða handa eiganda sínum. Þetta er eins og að stela nammi af barni með því að siga Séfferhundi á það.

B: Stórfyrirtæki hafa lagalegt forskot á andspyrnu gegn þeim. Þau mega menga, þau mega fara illa með dýr, þau mega stunda rányrkju... Andspyrnan má hins vegar ekki gera neitt nema röfla yfir því hvað það sé ósanngjarnt. Einn mótmælandi vippar sér yfir gulu línuna og segir forstjóra Landsvirkjunar hvað honum finnst (fremur glæp) og fær sekt fyrir að óhlýðnast fyrirmælum lögreglu. Hann er barinn niður fjárhagslega og hefur ekki burði til að standa gegn því, þetta verður öðrum víti til varnaðar.
Andspyrnan, sem þegar er fátæk af fé og tíma (þarf að vinna til að lifa og er því bara pólitísk í frístundum) hefur engin vopn önnur en umræðu í fjölmiðlum, sem er mætt af mönnum sem vinna við að skapa áróður handa sínu fyrirtæki og fá vel borgað fyrir það (og oft ríkisstarfsmönnum líka).
Stefna stórfyritækja er yfirleitt óumhverfisvæn og engin áform eru í miðstjórn þeirra til að breita því. Þess vegna hlýtur að þurfa að rífa þau niður fjárhagslega. Það er m.a. gert með því að eyðileggja dýra hluti í eigu fyrirtækisins, sem endar með því að þjónusta þess hækkar í verði, sem endar með því að viðskiptavinum fækkar og halla tekur undan fæti hjá því.
Það er grundvöllur lýðræðisins að sanngjörn átök geti átt sér stað og því þarf að lögleiða skemdarverk til þess að lýðræðisleg andspyrna sé möguleg. Brot á lýðræði (og þar með lýðréttindum er ofbeldi og flest ef ekki öll ríki stunda það með ofangreindum hætti).

Hvað sem þessu líður þá vildi stúlkan sanna fyrir mér að ofbeldi væri aldrei réttlætanlegt og benti mér því á að mæta á kvikmyndasýningu um Gandih og King, sem ég og gerði. Við horfðum á myndina um King en síðan var dagsskránni breitt og við horfðum á mynd úr sama flokki um andspyrnu dana við þýska hernámsliðið í seinna stríði. Það var í meira lagi fróðlegt og skemtilegt. Danska þingið blés ekki til vonlausrar varnar með dönsku herafli. Það hefði gengið af Danmörku dauðri því þýski herinn var margfalt sterkari. Þess í stað var þjóðerniskend borgaranna aukin með reglulegum samkomum sem sjálfur konungurinn mætti á.
Svo hófst andspyrnan: Menn lögðu niður störf, unnu hægt og illa (ef þeir gátu ekki fjölskyldu sinnar vegna staðið í verkfalli), björguðu gyðingum, sprengdu járnbrautarteina, eyðilögðu og stálu hergögnum, brenndu verksmiðjur o.s.frv.
Láir einhver dönsku þjóðinni þessi skemdarverk? Er rétt að skemdarvargarnir hafi „farið á sama plan“ og nazistarnir og þýska hernámsliðið?
Heil þjóð tók höndum saman um að brenna upp fjármuni hernámsliðs sem þá taldist löglegur her löglegrar ríkisstjórnar. Afstaða okkar til réttmætis breitist dag frá degi og sést það best á því að eitt sinn var nazismi ekki talinn verri stjórnmálastefna en hvað annað. Hafa menn einhverja ástæðu til að ætla að stjórnvöld nú á dögum verði ekki litin sömu augum og nazistar síðar? Ekki kosta þau færri líf. Sameinaðir herir BNA, Bretlands, Íslands, Ísraels og fleiri vestrænna ríkja hafa kostað ótal mannslíf og landrof. Náttúra okkar er meðal síðustu ósnortnu svæða Evrópu. Verður spilling þeirra ekki litin sömu augum og morð síðar? Verður andspyrnunni kanski þakkað að hafa brugðist við? Munu börn okkar kanski óska þess að við hefðum beitt róttækum aðferðum? Að við hefðum framið skemdarverk til þess að bjarga einhverju sem skiptir svo miklu meira máli en tímabundinn skyndigróði?

Með því að stöðva vinnu gripu mótmælendur til diplómatískra aðgerða og opnuðu á ný umræðu sem þá hafði verið jörðuð. Í dag brosa fréttaþulir þegar þeir segja frá nýjum virkjunarmöguleikum og stóriðjuhugmyndum. Lesendabréf í Morgunblaðið mun ekki vekja stuðningsmenn stóriðju til umhugsunar sama hvaða rökum eða nýju upplýsingum er telft fram. Flestir spyrja: „Hver er tilgangurinn með því að stöðva vinnu, það stöðvar ekki framkvæmdina?“ Tilgangurinn er að vekja fólk til umhugsunar, koma umræðunni í gang aftur, og heyja ofbeldislaust en nauðsynlegt varnarstríð gegn því að menning okkar og náttúra séu fótum troðin.

Kominn aftur

2005-12-05T03:25:00.000-08:00

Jæja. Eftir sálrænan skæruhernað gagnvart sjálfum mér tókst mér loksins að byrja þetta ****blogg aftur. Allt í einu oppnuðust gáttir minnis míns og ég gat munað lykilorðið mitt og þar af leiðandi byrjað að skrifa aftur.
Prófin eru á næsta leiti og ég er alvarlega farinn að velta vöngum yfir því hvernig í fjandanum ég geti komið því þannig fyrir að ég þurfi aldrei aftur að gera nokkuð sem mér er á móti skapi. Ég er helst á því þessa dagana að leiðin til þess sé að verða rithöfundur.

Og já fyrir þá sem hafa brunnið í skinninu af forvitni um hvað ég hef verið að gera síðustu óteljandi mánuði eða svo þá hef ég tekið saman stutt yfirlit sem ég mun byrta á næstunni.

Allavega nöldrið heldur ótrautt áfram. Ég sver og sárt við legg að ég muni nota þetta blogg óspart til þess að skeita skapi mínu á hverjum þeim sem á það skilið með reglulegu millibili næstu mánuði og ár, nema auðvitað að ég gleymi því eða nenni því ekki.

Fruss!!!

Móðir mín verkakonan

2005-05-09T03:38:00.000-07:00

Móðir mín bloggar um líf og starf. (Skoðið myndirnar).

Mótmæli á hálendinu

2005-04-27T08:53:00.000-07:00

Seint í Júní næstkomandi verður efnt til alþjóðlegra mótmæla á Kárahnjúka svæðinu. Ég hef þegar tryggt mér frí úr vinnu svo að ég geti verið viðstaddur þennan merka atburð. Þetta er sennilega síðasti séns til að sjá svæðið óspillt en virkjanaframkvæmdir hafa, eins og alþjóð veit staðið þar yfir undanfarin ár og þess stutt að bíða að svæðinu verði sökkt.

Landsvirkjun og Impregilo hafi þegar unnið óafsakanlegan og óbætanlegan skaða, en enn væri ýmsu við bjargandi ef þeir aðeins hættu.

Ég hvet alla sem vettlingi geta valdið til að tryggja sér frí í lok Júní og arka af stað.

Það hefur verið sagt að mótmæli séu úrelt aðferð, og það er rétt. Í sjálfu sér gera þau ekkert, allir eru viðbúnir þeim og enginn nennir að hlusta á þau. Hins vegar hafa þau sálrænt gildi á mótmælandann. Þau skerpa hugsjónir allra sem taka þátt af einhverri alvöru (hér eru frátaldir þeir sem standa með hendur í vösum, þegja þunnu hljóði þegar kröfur eru hrópaðar og fara heim um leið og síðasti ræðumaður á dagsskrá hefur lokið máli sínu. Stundum skil ég ekki í fólki sem kvartar yfir því að ekki sé tekið mark á aðgerðum þess, þegar það mætir aðeins á stóra mótmælafundi, er ekki virkt í neinu starfi og nennir ekki að hugsa upp eða taka þátt í aðgerðum sem sína aðeins meira frumkvæði.
Þetta er fólkið sem kýs samfylkinguna eða jafnvel framsókn og heldur að það sé að taka virkan þátt í vel uppbyggðu lýðræði.
Þetta er fólkið sem vill að lögum sé framfylgt af því að þau séu lög.
Þetta er fólkið sem sér enga ástæðu til að taka þátt í kaupverkfallinu árlega og þetta er fólkið sem finnur til barnslegar gleði yfir því að Starbucks keðjan ætli að „hertaka“ norrænan veitingaiðnað, eins og þeir orða það nú (þar með Ísland, byrja sennilega í Smáralind).

Af hverju mótmæli ég? Mér finnst það gaman. Það er fyrsta ástæðan, ef stjórnmálalegt athæfi hentistefnu fasista ofbýður mér veitir fátt meiri friðþægingu en að mótmæla því. Mótmæli eru í mínum huga mikilvæg. Þau sýna andstöðu við eitthvað og eru staðfesting á því að eitthvað athæfi, t.d. virkjanir eða hernám, sé svo óvinsælt og ósiðlegt að jafnvel hér á okkar stjórnmálalega kulnaða landi sjái einhver sé fært að fá kvef, þó ekki sé nema til þess að segja sína skoðun.

Þessi færsla hefur tekið nokkurn tíma í þróun. Ég skrifaði fyrri hluta hennar fyrir nokkrum dögum en held nú áfram þar sem frá var horfið. Satt að segja er ég er farinn að efast um að það verði nokkuð gaman hjá mér á þessum mótmælum. Ég hef reynt að smala saman hópi fólks til að koma með mér, en enn sem komið er hefur enginn sýnt vilja á að koma. Ekki einu sinni hörðustu umhverfissinnar telja það ómaksins vert að sjá höfuðið í gilinu í síðasta sinn áður en því verður sökkt. Umhverfissinnar sætta sig bara við þann stimpil hafa um að þeir sitji bara í Þingholtunum og lista-kommist án þess að svo mikið sem líta á náttúruna.

Ísland er dygðum snautt, íbúar þess álíta að með því að útvega stríðsherrum jarðarinnar hráefni í vopnaframleiðslu með framleiðsluháttum sem rústi föðurlandinu. Nú rætist spádómur Bjarna Thorarensen sem sagði í kvæðinu Íslandi:

En megnirðu ei börn þín frá vondu að vara
og vesöld með ódygðum þróast þeim hjá
aftur í legið þitt forna þá fara
föðurland! áttu - og hníga í sjá.

Nokkur ljóð

2005-04-22T02:23:00.000-07:00

Eitt uppáhaldskvæðið mitt er þýðing (og heimfæring) úr dönsku skopkvæði og hljómar svona:

Þegar klukkan er eitt á Íslandi þá er hún á Spáni tvö
en tíu Indlandsskaga, í Rúmeníu sjö.
Ó hve gæfan er okkur hliðholl, sem ekki verðskuldum neitt
að búa í þvílíku landi þar sem klukkan er eitt, klukkan eitt!

Jamm og já.

Í vetur var Íraksstríðið mér heldur hugleikið og fyrir skáldatíma samdi ég þetta um þjóðina mína:

Jarmandi stendur stóð
Íslands er biturð og blóð
stallþjóð með stríð fyrir stafni.
Fyrrist mér frelsis glóð
aumum með þreklausri þjóð
Níðhaggar NATO er nafni.

Í tilefni af stofnun Hins íslenska tröllavinafélags samdi ég þetta fyrir skáldatíma:

Ætíð hverjum sómir segg
snúa útá við frá vegg
lúta ekki hafi, hegg
brosa, kvika hvergi.
Gæta að spori, lófa, legg,
standa á stuðlabergi.

Um skáldskap:

Bundin eru orðin
lífi gædd og litu
blóm á bitrum kletti.

Þannig var nú það...

Talaðu við mig...

2005-04-19T07:23:00.000-07:00

„Talaðu við mig þegar þú ert búinn að eignast börn“ sagði afi minn með bros á vör.
„Síðan er leikrit sem þú þarft að sjá, Líttu reiður um öxl“
-„Nú? um hvað er það?“ spurði ég.
„Reiða unga menn“ svaraði hann og fannst hann alveg óskaplega fyndinn.

Ég er of ungur til að vita hvað ég hef í alvörunni að segja. Skoðanir mínar verða ekki marktækar fyrr en þær eru orðnar miðjukratískar og dauðyfli svífur yfir vötnunum. Ég er of ungur of róttækur, og of fáfróður til að hafa hugmynd um mínar eigin skoðanir. Ég er að finna sjálfan mig og til þess þarf ég að fara yfir strikið.

„Sá sem er ekki róttæklingur um tvítugt er hjartalaus, en sá sem er það enn um þrítugt er bara kjáni.“

„Talaðu við mig þegar þú ert farinn að greiða skatta af viti“

Ég borga 24,5 % af laununum mínum í neysluskatta, það er fjórðungur. Ég er búinn að vera reiðuféslaus í nær tvo mánuði og þó þarf ég ekki að greiða eigið uppihald, hvað þá annara. Mér hrýs hugur við þá tilhugsun um að þurfa að leggja á mig aukavinnu við að skipuleggja fjármálin og fara reglulega í banka að afhenda ríkinu peninga sem ég á. 90% af laununum mínum verða tekin í skatta og það skal enginn segja mér að það sé ekki núverandi kerfi að kenna. Undir öllum eðlilegum kringumstæðum ætti fólk sem er þjakað af skattakerfi, ríkisvaldi, hentistefnu stjórnmálaflokka, gerræði og öðrum fyglifiskum kapítalisma að vera ólgandi róttæklingar en í staðin brosir það í kampinn þegar mér leiðist að láta þjösnast á mér og segir mér að ég sé bara ekki með vitrænar forsemdur til að skilja nauðsyn þess að láta níðast á mér.

„Talaðu við mig eftir tuttugu ár“

Þetta finnst fólki gaman að segja við mig. Eftir tuttugu ár verð ég 38 ára gamall. Ég mun hafa borgað margar milljónir í skatta og miðað við útþenslu kynslóðar minnar (fyrstu kynslóðar sem elst upp án þess að sósíalískar skoðanir heyrist nokkursstaðar í samfélaginu) verð ég stórskuldurgur. Þetta verður allavega sá raunveruleiki sem ég mun búa við tileinki ég mér þann skilning á peningum og þá stefnu í fjármálum sem íslenska þjóðin hefur tekið.

„Með lánum skal land byggja!“

Kárahnjúkavirkjun er fyrsta vísbendingin um að lánabrjálæði landsmanna eigi sér ekki aðeins hljómgrunn meðal einstaklinga. Risavöxnum og opinberlega siðlausum fyrirtækjum er veitt heimild til að ganga á mestu þekktu auðlindir okkar án þess að á undan fari almennileg vísindaleg rannsókn á hagkvæmni framkvæmdarinnar. Áætlað er að borga lánin með ávöxtum virkjunarinnar, orku sem seld verður á lúsaverði. Fyrirhyggjusamir andstæðingar virkjunarinnar eru stimplaðir sem neikvæðir leiðindaseggir og þaggað niður í þeim án þess að hlusta á þá. Hér eru auðvitað ótaldir þeir umhverfisverndarsinnar sem eru einfaldlega á móti því að landinu þeirra sé sökt.
Viðbrögð stjórnvalda við því álagi sem lántökum og fjárfestingum fylgja eru á sama veg og hjá illa reknu heimili. Það er byrjað að spara, en á vitlausum sviðum. Fjölskylda kaupir sportbíl og pantar pizzu en sparar við námsstyrki barna sinna. Stjórnvöld spara með niðurskurði á mennta og heilbrygðiskerfi. Hvernig hefði t.d. verið að kaupa björgunarþyrlur og losa sig við herinn? Nei það er ekki á forgangslista.
Til þess að losna við væl og mótlæti eru allir sem eru ósáttir stimplaðir sem listakommar í Þingholtunum og eitthvað á þessa leið sagt við þá: “Talaðu við mig eftir tuttugu ár“.

„Talaðu við mig þegar þú ert farinn að borga eigið uppihald“

„Talaðu við mig þegar þú ert búinn með menntaskólann“

„Talaðu við mig þegar VG hafa klúðrað öllum ráðuneytum landsins...“

Mér eldra fólk þykist yfirleitt ekki þurfa nein rök. Það eitt að ég skuli vera ungur og pirraður er nóg til að afskrifa mig sem rugludall, það gildir einu hvað ég segi og hvaða rökum ég beiti, hlutirnir eru samt bara tilfinningamál hjá ungum manni sem hefur ekkert betra að gera en að vera reiður. Fáir finna sig knúna til að taka rökum, enn færri til að beita rökum. En þykist einhver vera þeim sjaldgæfu gáfum gæddur sem þarf til að brjóta odd af oflæti sínu og hlusta á rök þá býð ég honum hér og nú að tala við mig núna.

Barnaafmæli

2005-04-18T03:50:00.000-07:00

Ég fór í barnaafmæli í gær. Þar borðaði ég bleika súkkulaðiköku og tók þátt í einhverjum barnalegustu pólítísku umræðum sem sögum fer af. Flestir fullorðnir urðu flemtri slegnir þegar ég gaf skít í ummæli fasista Íslands, Björns Bjarnasonar, um yfirburði kristinnar trúar á önnur trúarbrögð og aðra menningu.
Mestar urðu umræðurnar milli mín og rjóma landsins sem breiddi úr sér á tveimur sófapullum og reif í röddina á sér, köllum hana Spitsen í þessari grein. Hún var samfærð um að í „þessum löndum“ (arabaheimurinn eins og hann leggur sig, án tillits til trúarhópa, stjórnmálaafla, efnahags o.s.frv.) viðgengist gerræðisstjórn sem ekki þektist í vestrænum ríkjum. Auðvitað urðu kvennakúgun og ofsatrú bitbeinið í þessum viðræðum okkar og ekki laust við að fullyrðingagleði ríkti að nokkru leiti í stofunni. Rök virtust ekki skipta höfuðmáli heldur álit.
Aðrir í stofunni tóku virkann þátt. Veisluhaldarinn benti Spitsen á myndina Farenheit 9/11 sem hún afneitaði algerlega að væri nokkuð sem hún þyrfti að kynna sér. Hún hafði lesið nóg í Biblíunni og talað við nógu marga auk þess að horfa reglulega á fréttir.

Auðvitað hlaut að koma að því að talið tæki nýja stefnu. Spitsen vildi ræða um nýbúaógnina. Helvítis arabarnir vildu að stúlkur á breitingaskeiði sleptu sundkenslu til þess að meyjarhaftið rofnaði ekki. Þetta kvað hún nokkuð algengt. Ástæðan var að sjálfsögðu sú að meyjarhaftslausar seldust þær ekki á eins háu verði á giftingamarkaði. Ég fékk hausverk. Ég bað um heimildir en einhverra hluta vegna gat hún ekki vitnað í neitt slíkt í fljótu bragði utan bróður sinn og mágkonu, þekta rasista sem hafa ferðast víða um heiminn án þess að eignast einn litaðan vin. Þess í stað vatt hún talinu snarlega að samkynhneigð. Það var nú ljóta tískubólann, „...eitthvað sem þykir fínt nú á dögum“. Henni fannst það koma sér mikið við hverjum nágrannar hennar þjösnuðust á og var skelfingu lostin yfir því hvernig þetta ætlaði að ríða sómasömum landsmönnum að fullu.

Talið gekk í hringi. Á meðan undirhakan gekk upp og niður og nefinu var stunginn í hvern ókunnugan kopinn af öðrum velti ég því fyrir mér hvernig stæði á þessari foráttuþröngsýni.
Mig rámar í að fréttir hermi að kynþáttafordómar aukist meðal ungmenna. Fasismi á auknu fylgi að fagna meðal ungra manna, en ólíkt því sem var áður, þá er ekki um að ræða samfélagsleg úrhrök sem beina reiði sinni í vitleysislegri þrjósku að útlendingum og öðrum minnimáttarhópum, heldur oft á tíðum, ágætlega gefið ungt fólk sem kann að svara fyrir sig og beita rökum. Allt er þetta sannarlega hið versta mál og á meðan Spitsen hristir spikið og talar um yfirburði hennar líkra, vaxa graftrarkýli fasisma í hjörtum ungs fólks á uppleið.

Nóbelsljóð

2005-04-18T03:30:00.000-07:00

Vá!!! Ég var að semja stöku sem á eftir að ná langt!!!

„Fjall!“ gall Halla
„fell og smellin mella!“
Hóf gróf lófa
hikar, prikar spikið.

Oh!! Ég er svo göfugur!

Guðlast

2005-03-29T09:49:00.000-08:00

Ég man þá gömlu góðu daga, þegar Spaugstofan var ennþá fyndin og noju-sjúklingar Þjóðkirkjunnar stukku upp til handa og fóta ef Siggi Sigurjóns setti upp geislabaug og tók lærisveinana í fótsnyrtingu. Það var þá sem ég fór að leiða hugann að því hvað guðlast raunverulega væri.

Guðlast er samkvæmt mínum skilningi hverskyns afbökun og útúrsnúningar á guðdóminum sem særa blygðunarkennd sæmilega alvörugefinna trúmanna, hvort heldur þeim er ætlað að gera það eður ei.

Dæmi um guðlast eru til dæmis brandarar um krossfestinguna, kynferðislegar heimfæringar trúarlegra rita, hverskyns bölv og ragn í garð eingyðis, vísvitandi brot á trúarlegum boðum og bönnum o.s.frv.

Nú um daginn var föstudagurinn langi, ósköp venjulegur föstudagur sem þökk sé kristlingum, er almennur frídagur. Þá tóku stjórnendur vefritsins Vantrú upp á því að guðlasta viljandi í Snarrót, félagsmiðstöð grasrótarhreyfinga, Garðastræti 2. Þeir skipulögðu og erfiðuðu við kvikmyndasýningu þar sem sýnt var guðlast 20. aldarinnar "Life of Bryan" eftir Monthy Python, og hlaut sýningin miklar undirtektir og almenna ánægju guðlastara.

En það er fleira sem guðlast felur í sér. Til að mynda er hátíðamaturinn á jólaborðum flestra landsmanna hamborgarahryggur, eins saurugt og óguðlegt það fæðulíki er. Afturhaldskommatitturinn fræddi mig um daginn um saurug dýr og hrein. Meðal þeirra saurugu voru klaufdýr sem ekki jórtra, sjávarfang án hreisturs og ugga, skriðdýr, eðlur, rottur hverskyns, angólar (alpagammar), moldvörpur, flóðhestar, krókódílar o.s.frv. Listanum fylgdi síðan viðmiðunarbálkur um hvernig bæri að bera sig að við hreinu dýrin. Sem dæmi var minnst á að ekki er heimilt að sjóða kiðling í móðurmjólk hans.

Nú sé ég ekki betur en að Íslendingar almennt éti rétti eins og t.d. pítsu með nautahakki (mjólk og kjöt af sömu skepnunni). Eru þeir þá orðnir guðlastarar? Grænsápusvara óskað.

Þegar ég var lítill strákur var ég úr hófi fram guðhræddur. Það breytti reyndar ekki einföldum staðreyndum eins og þeim að mér fannst trúfrelsið fótum tróðið með kristnifræðikennslu og trúði á heiðnu goðin fremur en Drottin allsherjar (sem mér fannst alltaf vera hálf gufukennt átrúnaðargoð). Ég stundaði almennt siðu góða af ótta við að brenna í logum helvítis og sá mikið eftir því að hafa sungið dónalegt lag um hassreykingar uppi í kirkjuturninum á Egilsstöðum. Siðferðilega séð, var ég álíka frjálslyndur og Viktoría drotning, taldi víst að mannkyninu almennt yrði alvarlega refsað fyrir syndir svo sem sjálfsfróun og almenna greddu, blygðaðist mín fyrir syndsamlega hegðun og þar fram eftir götunum.

Á þessum sama tíma þekti ég ungan dreng, semitrúaðan en fullkomlega óttalausan við allt sem tengdist umbun og refsingu. Minnisstæð er mér setningin: „Ég lem alveg krakka, en samt veit ég að ég fer til himnaríkis“.

Þetta hefur valdið mér heilabrotum æ síðan.

Nú þekki ég nútímalegt fólk sem af ótta við Guð stundar ekki kynlíf fyrir hjónaband, drekkur ekki og gerir sér lífið leiðinlegra með hvers kyns kreddum sem fyrir einhverja undarlega ofurkrafta eiga að auðvelda Guði tilveruna og gera það þóknanlegri.
Hverju er faðir bættari að dóttir hans stundi ekki kynlíf fyrir hjónaband? Hvað kemur það honum við? Af hverju lætur fólk stjórnast af kreddum sem á engan hátt geta orðið nokkrum til blessunar?

Hvað er guðlast? Sé Guð til, mun hann þá fyrirgefa mér að hafa bölvað nafni sínu, kallað hann gufugoð og verið honum á allan hátt til óþekktar? Samkvæmt Bilbíunni mun hann ekki gera það, og af hverju ætti mér ekki að standa á sama?

Grænsápa

2005-03-23T16:40:00.000-08:00

Það virðist einu gilda hversu oft andkristnir málefnamenn benda á hversu viðurstyggileg fordóma-, ofbeldis- og hrokaræða biblían í heild sinni er, sjaldnast er mikill skortur á kristlingum í afneitun sem koma henni óðar til varnar með svokölluðum grænsápusvörum.

Grænsápa er í stuttu máli ein meginstoðin í aðferðafræði guðfræðinnar og byggir á því að snúa út úr einföldum orðaræðum í trúarlegum ritum og ljá þeim helgislepju og háfleiga speki sem enginn nennir að leggja sig fram við að gagnrýna, í þeim tilgangi að sannfæra fáfróða, hálfvitandi sinnuleysingja og heittrúaða, verja þær óverjandi skoðanir sem þar koma fram og síðast en alls ekki síst, að þagga niður viðkvæm málefni.

Tökum dæmi:

Vinsælasta grænsápusvar samtímans er hjákátleg klisja sem allir sannir kristlingar kunna utanbókar núorðið og nota til að verja hvers kyns hneysu í biblíunni og víðar. Þetta svar er: „þú verður að skoða þetta í ljósi krists“.

Þessi magnaða setning hefur slegið ryk í augu ótal varnarlausra sála. Hún hefur í för með sér nokkrar háalvarlegar afleiðingar á huga þess sem fyrir henni verður.

1. Það sem stendur í helgiritinu hættir að vera fordómafullur hatursboðskapur á hendur gyðingum, trúlausum, hommum... og verður þess í stað háfleygur sannleikskjarni sem meðalmaðurinn er bara allt of heimskur til að skilja. Sem betur fer fyrir þennan meðalmann er ekkert að óttast, hann þarf ekkert að skilja þetta. Þetta er nefnilega upplýst af vitund krists (sem í flestum tilfellum er löngu kominn undir græna torfu þegar þetta er ritað). Hann getur því óhræddur „frelsast“ í kirkjunni sinni með því að hlíða á hræðsluáróður, hótanir, loforð um himnavist og klístraðar lýsingar af píslardauða krists í þágu mannana án þess að líta málið nokkurn tíman gagnrýnum augum eða jafnvel án þess að skilja hvað það snýst um.

2. Viðeigandi vers er sjálfkrafa umvafið „ljósi krists“. Þess vegna hlýtur það að vera gott. Ljós krists er sett fram eins og álfkonan góða sem sveipar allt góðri hulu. Ástæðan er sú að „ljósið“ hlýtur að vera gott. Með því að slengja þessari setningu fram ætlast grænsápumoðarinn til þess af áheyranda sínum að hann stimpli skilyrðislaust allt sem viðkemur Jesú sem gott, án þess að gagnrýna það frekar. Þessi fullvissa hans skilar sér oftar en ekki í því að fórnarlambið samþykkir án þess að mögla. Síðan er hægur vandi að krækja hvaða vitleysu sem er aftan í ljós krists og fá þannig fórnarlambið til að samþykkja viðeigandi kreddu vegna þess hve nálæg guðdómnum hún er.

3. Með því að segja „þú verður að skoða þetta í ljósi Krists“ telur grænsápungurinn viðmælanda sínum trú um að nú verði engin frekari rök færð í málið. Þetta gerir hann með því ósýnilega formerki sem setningin hefur í för með sér, en í fullri lengd yrði hún svona: „Þú verður að skoða þetta í ljósi krists, og ekki orð um það meir!“.

4. Heimskir kristlingar taka setningunni fagnandi. Hún er nefnilega lokaröksemd sem þeir geta beitt í vörn, hvenær sem trú þeirra er gagnrýnd. Það má skoða allt í ljósi krists. Það að skoða eitthvað í ljósi krists er í rauninni bara það að ákveða að það sé gott. Trúaðir bjánar taka setninguna upp eftir trúuðum gáfumennum og nota hana svo til að hrekja öll rök í hvaða máli sem er. Með þessa setningu að vopni geta þeir alltaf fundið út að þeir hafi „sigrað“ í rökræðu, hafi því rétt fyrir sér og þurfi ekki að skoða málið út frá því sem andmælandi þeirra segir, jafnvel ekki einu sinni að hlusta á það eða skilja það.

Annað dæmi um grænsápu er það þegar eitthvað er þaggað niður. Þetta er sú grænsápugerð sem ég tel hvað varhugaverðasta. Dæmi um þetta er að á meðan biblían og aðrar trúarlegar ritningar eru stútfullar af viðbjóði beina löðurpredikarar sjónum fólksins að því sem er notalegt, hlýlegt, dáleiðandi eða áhrifaríkt út frá áróðurslegu sjónarhorni, svo sem fagnaðarerindinu og krossfestingunni.

Dæmi:

Í biblíunni er fyrirskipað að maður sem leggist með öðrum manni sem kona væri skuli grýttur.

Nú er hómófóbía almennt álitið fasískt viðhorf í dag og ekki talin til siðferðilega geðslegra fyrirbæra. Það breytir engu um það að biblían leggur áherslu á að kynvilla sé ósæmileg og afbrygðileg hvöt sem unnt- og skylt sé að berjast gegn. Í þeirri baráttu stingur hún upp á og mælir með aðferðum eins og dauðarefsingum.
Hvað eiga grænsápuluffarnir að gera til þess að verja þetta? Aðferðirnar eru mismunandi. Sumir útskýra af þolinmæði að biblían hafi rétt fyrir sér, og að það sé af góðvilja til mannkynsins sem hún leggi þetta til. Hér sé guð að reyna að ala hommaræksnin upp, eins og þegar við gerum börnum okkar ljóst að ekki megi setja hluti upp í sig sem hafi dottið í klósettið.

Aðrir malda í móinn og reyna að líta fram hjá slíkum boðskap eins og hann væri alls ekki til staðar. Þetta eru þeir kristlingar sem öðrum fremur vilja búa við þá rökvillu að kristin trú sé öðrum umburðarlyndari og betri.

Enn aðrir sleppa því alfarið að vera samkvæmir sjálfum sér og kenna breiskleika guðspjallamannana um en sýna þó þá hræsni að kalla biblíuna guðsorð. Þessir grænsápungar hafa sumir gengið svo langt að hunsa ritninguna sem þeir byggja starf sitt á og gifta homma, eins og ef um vandræðalegan misskilning væri að ræða.

Aðferðirnar til að bregðast við svona leiðindaversum eru sem sagt mismunandi en allir eiga grænsápumoðarar það sameiginlegt að rumpa umræðunni af, gefa ófullnægjandi og óskýr svör án þess að rökstyðja mál sitt, og snúa síðan umræðunni sem skjótast á léttari og ánægjulegri brautir.

Það versta við grænsápu er það að samfélagið er gegndrepa af henni. Flest ef ekki öll höfum við í hugsanaleysi einhvern tíman skrifað undir rök grænsápuaðferðafræðinnar eða fallið fyrir grænsápupredikun.

Grænsápan er ein höfuðástæðan fyrir því að menn gerast sinnulausir kristlingar. Hún viðheldur rökvillu meðal þeirra sem ekki leggja sig fram við að gagnrýna hana og þvermóðskulegu trúarofstæki þeirra sem ekki hafa við annað að styðjast en ómengað rökætu eingyði.

Það er von mín að þeir viti bornu einstaklingar sem þetta lesa varist í framtíðinni að láta þvo af sér rökin með því innihaldslausa bulli sem grænsápan er.

19/3 2005. Tveggja ára afmæli innrásarinnar í Írak.

2005-03-21T01:30:00.000-08:00

Ég hef sagt það áður og ég segi það enn, ráðherrum þessa lands yrði best skipaður sess með yfirboðurum sínum á himnum, Kristi Jesú og guði almáttugum. Það á ekki síst við á þeirri myrkraöld hryðjuverkanna sem við nú lifum á. Síðasta laugardag, þann 19/3 voru tvö ár liðin síðan heilög krossför gegn handbendi djöfulsins á jörðu, Herr Sadam Hussein, hófst. Í réttlátri helför kristinna íhaldsafla BNA og leppríkja þeirra gegn írak hafa um 100.000 írakskir borgarar látist.

Í barnslegum uppreisnarhug gekk ég, óharnaður unglingurinn, niður á Ingólfstorg til þess að andmæla þessum bráðnauðsynlegu fjöldamorðum. Mér til fulltingis voru samtök herstöðvaandstæðinga, ungliðahreyfingar VG og Samfylkingar, verkalýðsfrömuðir og almennir friðarsinnar, samtals um 800 manns.

Haldnar voru ræður og þótti mér þar eftirminnilegust ræða ungrar stúlku sem kvartaði sáran yfir þeirri viðteknu skoðun almennings að mótmæli væri tískubóla sem hefði betur sprungið með '68 kynslóðinni. Eftir þetta allt saman var síðan haldið rakleitt að stjórnarráðinu þar sem sómi Íslands, sverð þess og skjöldur beið okkar varinn gulum öryggisborða. Fundarstjóri benti á þá hjákátlegu staðreynd að hvar sem fólk andmælti því að ofbeldi væri beitt og hús eyðilögð, þar byggjust menn óðar til varnar ef ske kynni að mótmælendur tæku til við að beita ofbeldi og skemma hús. Við afhentum svartan borða með nöfnum 730 írakskra fórnarlamba stríðsins, einu fyrir hvern dag sem stríðið hafði varað.
Mit framlag til borðans var nafn sextugs karlmanns, Sahib Hassan Haddad, sem var myrtur þann 4/12 2003.

Börn og unglingar stóðu fyrir táknrænum gjörningi og lögðust í götuna til að tákna lík. Árvökulir lögreglumenn urðu að vonum varir við að ég og annar mótmælandi höfðum látist á akrein og þótti það ósæmileg hegðun, enda aðeins leyfilegt að deyja á akrein ef maður er stríðshrjáður arabi. Þeir báðu okkur vinsamlegast að deyja annars staðar og eins og laminn rakki hlýddi ég þeirri beiðni með lítilli andspyrnu. Dauðanautur minn lá hins vegar sem fastast uns hann var farinn að óttast handtöku og stóð þá upp með semingi. Viðræður hans við laganna verði ullu mér þó hugarangri. Þessir menn virtust, þrátt fyrir fagurlituð þrælaklæði sín, engan veginn stíga í vitið og varð það mér mikil hvatning.

Þegar hér var komið sögu var fólk tekið að týnast af vettvangi og þótti valdsmannlegum þrælunum það vel við hæfi að slíta fundinum upp á sitt eindæmi. Þeir felldu því borðann og bjuggust til að halda heim. Þá gengu nokkur börn upp tröppur stjórnarráðsins og lögðust þar dauð niður. Þetta mislíkaði hinum svartklæddu englum þjóðarinnar og tóku til við reka þau niður. Við þessa sjón fylltist ég bræði og andmælti ólögmætum starfsháttum þeirra, svör þeirra voru öll á þá leið að fundinum væri slitið og að börnunum bæri að hlíta fyrirmælum lögreglu. Ég var á öðru máli. Lögreglan hafði gerst sek um stjórnarskrárbrot. Hún hafði heft málfrelsi óbreyttra barna, reynt að bæla niður löglegan og friðsamlegan mótmælafund og beitti nú líkamlegu afli til að hreinsa frá stjórnarráði þjóðarinnar, stjórnarráðinu okkar. Þeir ýttu okkur frá með handafli, meinuðu okkur að standa á lóðinni, hótuðu handtökum, báru fólk niður á götu, neituðu að færa rök fyrir máli sínu, og vildu ekki gefa upp hver færi með völdin í hópi þeirra, svo að við mættum afhenda honum óskapaorðu. Okkur var óheimilt að liggja á tröppunum þar sem við vektum athygli, þrátt fyrir að engin truflun af nokkru tagi ætti sér stað.

Þar sannaðist að lögreglan er reiðubúin að brjóta gegn yfirlýstu markmiði sínu, því að vernda hagsmuni almúgans til þess að vernda hagsmuni valdhafa landsins.
Þeir gátu ekki vísað í nein lög þess efnis að óheimilt væri að liggja á tröppum stjórnarráðsins, vegna þess að það eru engin slík lög í gildi. Lögreglan hafði framið lögbrot að erlendri fyrirmynd.

Í fulltrúalýðræðisríki, eins og Íslandi, er almennt ekki hugað að hagsmunum eða vilja hins almenna borgara. Engin þörf þykir á því að spyrja hann hvort að hann vilji vera þáttakandi í ólögmætu árásarstríði á hendur þjóð sem ekki hefur á nokkurn hátt unnið gegn hagsmunum hans. Ekki er hirt um þjóðaratkvæðagreiðslu um það hvort beri að nauðga landinu, sökkva dýrmætum náttúruperlum til þess að unnt verði að framleiða ál í hergögn. En þegar honum er meinað að andmæla því í stutta stund að slíkur skepnuskapur fái að viðgangast, er þá ekki nóg komið? Hversu langt getur hinn almenni borgari leyft ríkisvaldinu að ganga? Er okkur ekki kennt í skólanum að lýðræði þýði „lýðurinn ræður“?

Ef þið eruð ósátt við framferði ríkis, dómstóla og lögreglu, mætið þá hvar sem færi gefst og segið hug ykkar fullum hálsi.

Fæðing

2005-02-27T03:20:00.000-08:00

Jæja.